This website uses cookies. By continuing to use this website you are giving consent to cookies being used. For information on cookies and how you can disable them visit our Privacy Policy.

Il Motivazione

Alberto Contador zal waarschijnlijk de geschiedenisboeken in gaan als een van de meest succesvolle ronderenners aller tijden. In de herfst van zijn carrière wil hij echter nog flink van zich laten spreken en lijkt hij gemotiveerder dan ooit.

De Giro d'Italia is altijd al een bijzondere ronde geweest. In het land van goed eten, bijzondere wijnen, designer kleding en prachtige bolides staat de Giro symbool voor passie. Het is een wedstrijd die dapperen beloont en de meedogenlozen op een voetstuk zet. Win de Giro en je hoeft nooit meer voor een drankje te betalen. Win de Giro als een Italiaan en je wordt een nationale held. Voor Alberto Contador was de Giro dit jaar onderdeel van een groter doel: De historische ‘dubbel’ – in één jaar zowel de Giro d’Italia als de Tour de France winnen. Het verhaal begon aan de schilderachtige kustlijn van de Ligurische zee en eindigde in de schaduwen van de Milanese kathedraal. Onderweg werden nieuwe legendes geboren, dromen in stukken geslagen en kampioenen gekroond. In 2008 stond Alberto voor het laatst op de hoogste trede van het Giro podium. Zeven jaar later was hij meer gemotiveerd dan ooit om opnieuw te winnen. Er lag meer druk dan ooit op de schouders van de man uit Pinto, een van de grootste ronderenners uit de geschiedenis van het wielrennen.

Een grote ronde winnen is een prestatie waarvoor superlatieven te kort schieten. 23 dagen lang moeten de renners op het allerhoogste niveau presteren. Er is geen tijd om 'het rustig aan te doen' en elk zwak moment is voor de concurrentie aanleiding voor een aanval. Zelfs de 'rustdagen' bieden weinig respijt: veel renners kiezen ervoor om toch drie of vier uur te gaan fietsen, uit angst dat het lichaam anders in de ruststand schiet en de volgende dag blokkeert. Tijdens deze slopende weken was er één renner die deze slijtageslag het beste overleefde: Alberto Contador.

Het ging echter niet allemaal vanzelf. Midden in de razende en chaotische openingsweek van de Giro d'Italia raakt Alberto Contador verzeild in een massale valpartij. Velen dachten dat zijn 'Giro/Tour dubbel'-poging al voorbij was, voordat hij er überhaupt aan was begonnen. Al snel werd duidelijk dat Alberto’s schouder kortstondig gedislokeerd was geraakt. Iedereen die een keer zijn schouder uit de kom heeft gehad, weet dat de pijn niet verdwijnt nadat de arm weer op z'n plek is geschoten. Tel daarbij het gemak op waarmee het gewricht opnieuw uit de kom kan raken en de meeste mensen zouden de fiets even een weekje laten staan. Maar Alberto Contador is anders dan 'de meeste mensen'. Je kunt niet alle drie de gronde rondes winnen als je opgeeft wanneer het lastig wordt. Voor een renner als Alberto, die graag uit het zadel klimt en op de pedalen danst, kan een verzwakte schouder de doodsteek betekenen. Bijna niemand had dan ook durven dromen dat hij niet alleen de volgende dag weer op de fiets zou stappen, maar dat hij de race vervolgens ook op ongekende wijze zou domineren.

De Alberto die dit jaar de Giro won, was een Alberto die een appeltje te schillen had met zijn criticasters.

Contador legde de basis van zijn overwinning in de 59,4 km lange individuele tijdrit, waarin hij zijn grootste rivaal Fabio Aru op ruim drie minuten reed. Tijdens de daaropvolgende bergetappes liet Contador er weinig twijfel over bestaan of hij voldoende was hersteld van zijn val. Geconfronteerd met een ijzersterk Astana team, sloeg Alberto alle aanvallen op zijn trui vakkundig af. Met name de zestiende etappe is gedenkwaardig, waarin hij na een lekke band in zijn eentje de Mortirolo opstormt en een gat van ruim een minuut op de ontketende Astana mannen wist te dichten.

De concurrenten legden Contador en zijn Tinkoff-Saxo team constant het vuur aan de schenen. Alberto wist elke aanval echter keer op keer op zijn kenmerkende kalme en gedecimeerde wijze te pareren. Terwijl hij met zijn nieuwe S-Works 6 schoenen op de pedalen danste, zagen wij een nieuwe versie van Alberto, die tegelijkertijd enorm vertrouwd aanvoelde. In het verleden wist hij de beklimmingen altijd volledig te domineren, maar in de Giro 2015 maakte hij vooral het verschil met zijn doorzettingsvermogen. Winst in een grote ronde gaat vaak gepaard met een beetje geluk, maar dat leek er voor Alberto dit jaar niet in te zitten. Ondanks de tegenslagen bleef hij echter strijdbaar. Sterker nog, zijn vastberadenheid leek enkel te groeien. De Alberto die dit jaar de Giro won, was een Alberto die een appeltje te schillen had met zijn criticasters. Zijn kracht in de bergen was nog altijd indrukwekkend, maar de grinta die hem voortstuwde was nieuw. Hij racete met de drive van een kampioen en liet zien dat zijn ster nog lang niet is uitgedoofd.

De Giro-Tour dubbel is door zijn vingers geglipt, maar Alberto heeft wel laten zien dat hij in een grote ronde nog steeds meedoet voor de overwinning. Hoewel de nieuwe generatie ronderenners al van zich doet spreken, vormen zijn zeven ronde-overwinningen nog altijd een indrukwekkend cv. Sommige renners zouden misschien genoegen nemen met een dergelijk palmares, maar Alberto Contador is hongeriger dan ooit. Hij toont een strijdlust die een nieuw hoofdstuk in zijn carrière lijkt te openen. Een hoofdstuk waarin winnen meer betekent dan ooit tevoren en zijn motivatie puur wordt gevoed door zijn passie.