This website uses cookies. By continuing to use this website you are giving consent to cookies being used. For information on cookies and how you can disable them visit our Privacy Policy.

GRANDE AMERICANA

2015 was een belangrijk jaar voor Megan Guarnier. Met een solo-overwinning in de Strade Bianche, het Amerikaanse kampioenschap en een etappeoverwinning in de Euskal Emakumeen Bira reeds op zak, bespraken wij halverwege 2015 met Megan het reilen en zeilen van haar seizoen.

Ljubljana, Slovenië. Het is de dag van de Giro Rosa 2015 proloog en de Amerikaanse Megan Guarnier oogt kalm en relaxt. Ze kijkt uit naar de start van de grootste meerdaagse wedstrijd voor vrouwen van het seizoen. We ontmoeten haar in de lobby van haar team hotel; een hoge, open lounge-ruimte waar een kakofonie van galmende stemmen klinkt en de lift voortdurend profrensters de lobby in blijft spuwen. Als we haar vertellen dat we wat willen kletsen over haar seizoen tot nu toe, tovert Megan een brede glimlach op haar gezicht.

HET JAAR VAN MEGAN GUARNIER

“Dat is een van de dingen die ik heel goed kan,” lacht ze, “kletsen.”

Haar goede humeur werkt aanstekelijk, en als haar soigneur Smiley ter sprake komt, gaat het gesprek al snel over bijnamen.

“Danny is het mastermind als het aankomt op bijnamen,” zegt ze. “Hij noemt mij Calimero, het kleine vogeltje uit de tekenfilm. Calimero heeft een eierdopje op z’n hoofd omdat hij vergeten is om te groeien, en ik ben de kleinste van het team, dus… Het vogeltje zegt altijd, ‘zij zijn groot en ik ben klein, dat is niet eerlijk.’ Danny zegt dat hij me soms ziet fietsen in het peloton tussen al die grote meiden en mij dan al ziet zeggen ‘dat is niet eerlijk.’ (Danny Stam, ploegleider van het Boels-Dolmans Cycling Team en bedenker van de bijnaam, vertelt mij later dat hij Megan ooit met een tijdrithelm op zag en meteen aan Calimero moest denken; haar bijnaam was geboren.)

Het verhaal achter haar bijnaam is eigenlijk best toepasselijk. Haar huidige seizoen heeft namelijk ook wel iets weg van een sprookje. Deze kleine maar krachtige renster verrast dit jaar vriend en vijand door de overwinningen aan elkaar te rijgen.

Het begon allemaal tijdens de Strade Bianche, waar ze een prachtige solo-ontsnapping succesvol wist af te ronden. Deze prestatie is kenmerkend voor twee sterke eigenschappen van Guarnier – geduld en doorzettingsvermogen. Het beeld van Megan die met haar armen in de lucht solo over de streep komt, is het soort foto dat ouders trots op de schoorsteenmantel zetten. Een onvergetelijke zege, met de euforie van het moment duidelijk zichtbaar op haar gezicht. Voelt het anders om een wedstrijd zoals de Strade te winnen, dan een eindklassement tijdens een meerdaagse koers?

Deze kleine maar krachtige renster verrast dit jaar vriend en vijand door de overwinningen aan elkaar te rijgen.

“Een eendagswedstrijd winnen in speciaal,” zegt ze, “Omdat je zo hard en zo veel uren traint en voortdurend focust op de winst. Tijdens zo’n wedstrijd kom jij die bewuste dag als eerste over de finish. Als je voor een klassement rijdt, ligt dat anders, omdat je niet elke etappe hoeft te winnen om het eindklassement te winnen. Bij een eendagskoers heb je dat juichmoment op de finishlijn.”

“En het was een ongelooflijke overwinning – de eerste damesversie van de Strade winnen – ik kan het soms nog steeds moeilijk geloven. Het was mijn eerste echte grote zege in Europa, en ik denk dat er bij mijn supporters ook wel iets van opluchting was te bekennen. Zoiets van, “Oh, het is haar eindelijk gelukt. Ze heeft eindelijk dat gedaan waarvan wij wisten dat zij het kon. Ze heeft hier zo hard voor gewerkt en getraind en nu is het haar gelukt.”

Wat doet zo’n overwinning mentaal met je?

“Ik heb de rest van het seizoen veel vertrouwen uit deze overwinning geput. Zo’n solo-overwinning geeft je het vertrouwen dat je sterk genoeg bent.” Ze is even stil, lijkt terug te denken aan die bewuste dag en voegt toe: “Het is niet zo dat ze achter mij dachten ‘ach, oké, laat haar maar winnen.’ Ze achtervolgden mij, probeerden mij terug te pakken. Zoiets geeft je zelfvertrouwen een enorme boost.”

Haar vertrouwen bleef de rest van het seizoen aanhouden, wat resulteerde een etappezege tijdens de Euskal Emakumeen Bira en winst in het Amerikaans kampioenschap. Hoe zit het met een etappe tijdens een meerdaagse wedstrijd? Hoe voelt dat in vergelijking met een eendagswedstrijd?

“Ik denk dat in een etappekoers een overwinning net iets anders voelt. De aanloop is anders. Bij een wedstrijd zoals de Strade of het Amerikaans kampioenschap leef je er echt naar toe, zo van ‘deze wedstrijd wil ik winnen’. Bij een etappekoers heb je meer zoiets van ‘Oh, ik heb vijf kansen om te winnen.’ [lacht] Het is maar net hoe je het ziet. Als je wint, denk je ‘Oké, ik heb gewonnen, op naar morgen. Hoe ga ik morgen winnen? Of wat is de teamtactiek voor morgen?’ Je hebt dus niet echt de tijd om de overwinning te vieren.”

Praktisch elke renster droomt ervan om nationaal kampioen te worden en een seizoen lang de nationale kleuren te mogen dragen – in Megans geval, het rood wit en blauw. Voor haar indrukwekkende optreden tijdens de Giro – die ten tijde van dit interview nog moest beginnen – was haar nationale titel de tweede grote zege van haar seizoen. Wat betekende deze overwinning voor haar?

“Het winnen van het nationaal kampioenschap voelde iets meer ‘echt’, omdat ik al een keer eerder [2012] had gewonnen en dus al wat meer gewend was aan het idee. Als je al een keer hebt gewonnen, wordt de motivatie eigenlijk alleen maar groter. Je zou kunnen zeggen dat de tweede titel de eerste bevestigt. De eerste keer denk je nog ‘Misschien heb ik gewoon geluk gehad.’ Maar als het je nog een tweede keer lukt, denk je ‘Wow. Oké, dit is de tweede keer.”

Ze denkt even na en zegt: “Je zou kunnen zeggen dat de stars and stripes deze keer vertrouwder aanvoelen.”

ROZE WOLK

Frankrijk, twee weken later. Het gejuich van de Italiaanse fans aan de kant van de nauwe straatjes of steile bergpassen is langzaam maar zeker uitgedoofd, en Megan kan de benen omhoog doen. Het is tijd voor een welverdiende rustperiode, met haar man aan haar zijde en in de rust en geborgenheid van hun net gekochte huis. Tijd om terug te kijken op de overwinning die net uit haar handen glipte.

Zes dagen. Guarnier mocht zes prachtige dagen genieten van de befaamde maglia rosa.

Een felbevochten sprintoverwinning in de tweede etappe leverde haar eerste roze trui op. Elke opeenvolgende dag streden de vrouwen van Boels-Dolmans in de verzengende hitte om de trui te verdedigen. Dag na dag wisten ze hierin te slagen, terwijl Guarnier zoveel mogelijk punten bij elkaar probeerde te sprokkelen. Alle inspanningen van Megan en haar teamgenoten ten spijt, verloor ze haar trui tijdens de individuele tijdrit. Nadat het stof was opgetrokken, kon ze terugkijken op meerdere dagen in roze trui, een etappezege, de puntentrui en de derde plek in het eindklassement.

“Zes dagen in de roze trui was een prachtige ervaring voor ons team,” zegt ze, hoewel ze ook aangeeft dat het een lastige taak was. “De Boels-Dolmans vrouwen stegen boven zichzelf uit om de trui te behouden, en ik was enorm teleurgesteld om het roze tijdens de tijdrit te verliezen.”

Je kunt onmogelijk zeggen dat ze er niet alles aan heeft gedaan om te winnen – er is geen foto van de wedstrijd te vinden waarop je niet kan zien dat ze alles geeft. Drie etappes op rij sprintte ze naar een tweede plaats en mocht ze nog een dag langer op haar roze wolk blijven zitten.

Ik heb daar op de Italiaanse wegen alles gedaan wat ik kon. Daar kan ik alleen maar trots op zijn.

MEGAN GUARNIER

Hoewel de teleurstelling over het verliezen van de trui tijdens de tijdrit nog steeds door haar hoofd spookt, is er ook de voldoening over het feit dat ze weet dat ze tijdens de race tegen de klok alles heeft gegeven.

“Ik heb daar op de Italiaanse wegen alles gedaan wat ik kon,” zegt ze, “daar kan ik alleen maar trots op zijn. Gelukkig snappen mij ploeggenoten hoe lastig het tijdrijden is, en ze hebben me ontzettend gesteund tijdens die moeilijke dag. Ik ben ook tevreden met mijn prestaties gedurende de week, en ik ben blij dat ik deze prestaties heb mogen delen met mijn team. Het is mijn ploeg die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt.”

“Weet je,” vertelt ze verder, “de Giro is een wedstrijd waar je altijd in gaat met de gedachte dat het enorm lastig gaat worden, en dan is het uiteindelijk nog veel zwaarder dan je ooit had kunnen voorstellen. De hitte was dit jaar bijna ondragelijk, maar mijn ploeggenoten hebben ervoor gezorgd dat ik altijd voldoende kon blijven drinken.”

Wat het jaar verder ook brengt, dit seizoen is er één ding duidelijk geworden – deze Calimero laat zich niet beperken door haar lengte. Niet in het jaar van Megan Guarnier.

“Heb ik zo genoeg gekletst?” Vraagt ze lachend.